M5 Ligfietsen » Nieuws


Parijs - Brest - Parijs 2007	29 september 2007
Het verhaal van Tijmen Hoeve
Na twee PBP's gereden te hebben, in 1999 en 2003, begon de voorbereiding op PBP-2007 in het najaar van 2006. Mijn doel voor dit keer was om mijn tijd weer te verbeteren: 1999 in 88 uur en in 2003 in 65 uur en voor 2007 het liefst onder de 60 uur. Mijn gedachte ging uit naar een lichtere ligfiets (vanwege het vele klimmen: ca. 10000 hoogtemeters), maar ook een die hoger was dan mijn lage racer (dit ivm de zichtbaarheid tijdens mijn woonwerkverkeer) Gelukkig kwam Bram tijdens CycleVision 2006 met de Carbon High Racer. Een hoge, lichte en stijve racer, die echter nog niet geheel uitontwikkeld was. In de herfstvakantie een korte proefrit gemaakt en was meteen verkocht. Pas 6 maanden later, ik had toen al mijn lage racer verkocht en moest een kwalificatierit op een racefiets doen, was mijn nieuwe fiets klaar. Een week lang hebben mijn spieren weer aan de lighouding kunnen wennen en met de Carbon High Racer de 2e kwalificatierit van 300 km gefiets: 300 km in 10 ½ uur. Om extra bergtraining op te doen voor PBP heb ik zelfs een extra kwalificatierit van 300 km in de Ardennen gereden als ook de 600 km (Ardennen en de Eifel). En verder in 5 dagen de Mt. Ventoux van de 3 verschillende kanten beklommen en! afgedaald: bij 94 km/uur heb ik maar even in de remmen geknepen. Voorbereiding was dus top en ik had veel zin om de PBP-sfeer langs de route en in de dorpjes weer op te snuiven. Langs de kant stonden wel duizenden toeschouwers en in de dorpjes was het vaak een gezellige drukte. Langs de route kreeg je koffie, water, crêpes etc. aangeboden en overal waren versieringen aangebracht. Maar dat was in 1999 en 2003, nu in 2007 hadden de weergoden besloten om het ons langeafstandsfietsers eens moeilijk te maken. Het begon allemaal op de camping: veel regen en daardoor was de camping een natte blubberzooi. Voorgaande jaren was het gezellig voorpraten en je fietst nog eens poetsen, maar daar kwam dit jaar weinig van. Ook bij de start was het koud ('s nachts soms 12 graden) en er stond veel wind, later kwam daar ook nog eens regen, regen en nog eens REGEN bij. Ik startte in de laatste groep op dinsdagochtend en had dus de avond ervoor al de grote meute zien starten. Maar goed, gestart om 04:45 en na 15 km reed de voorrijdauto weg. Nu was het dus aan ons om te bewijzen dat we het allemaal aankonden. Ik heb me daarbij grotendeels laten leiden door mijn hartslagmeter: normaal in de extensieve duurzone en bergop in de D1-zone. Dit kan ik zeer lang volhouden en dan ook een goede kruissnelheid aanhouden. Al snel passeerde ik twee Questen (Gerrit Schotman en Peter de Rond), maar ook een M5 Low racer met tailfairing en schijfwielen. Dit gaf mij veel moed, maar heb me wel moeten inhouden om toch niet te hard van stapel te lopen. De eerste 140 km ging op het laatst over licht geaccidenteerd terrein en ik begon op stoom te geraken. Dat was ook wel nodig want er stond een redelijk harde wind die schuin tegen was. Later bleek de wind ook van het westen naar het oosten te draaien, dus na de kou, de regen was ook Aeolus (de bewaarder van de winden) ons niet gunstig gezind. In Mortagne stond de eerste stop gepland, hier kwam het dus aan op snel wisselen van mijn drinkzak en het aannemen van de sportrepen, bananen etc. Mijn vader en broer speelden hierbij een cruciale rol. Op naar de volgende controlepost, deze lag "slechts" 80 km verder in Villaines la Juhel. Op dit traject haalde ik al de rijders in die 8 uur eerder gestart waren: zij fietsten dus behoorlijk langzaam en mochten reeds gaan vrezen niet op tijd binnen te komen. Deze rijders waren voor mij echter een mooi mikpunt en een goede motivatie als ik er weer een paar inhaalde. Ik ben overigens die dag door niemand ingehaald; 't leek wel of ik vleugels had en fietste met grote snelheid heuvel af en heuvel op! Na weer ca. 80 km afgelegd te hebben stond mijn "team" weer klaar en voorzag mij snel van de benodigde vocht en eten. Overigens de hoeveelheid water heb ik naar beneden moeten bijstellen vanwege het minder warme weer. En voor wat betreft de plaspauzes: volgende keer toch maar een manier verzinnen omdat vanaf de fiets te kunnen doen: ik schat dat ik daarmee een uur of 2 sneller mee kan zijn. Iets van een plaskatheter oid? Na de korte etappe van slecht 55 km in Fougeres aangekomen en ik had aangegeven daar wat noodles te willen eten. Ik had echter zo snel gefietst dat het water nog moest koken, toch heb ik er op gewacht want ik snakte naar iets hartig na al die sportdrank en sportrepen. Al met al was ik pas na een half uur weg. De fiets voldeed volledig aan mijn verwachtingen want het Franse landschap schoot onder mijn wielen door. Eigenlijk het PBP-traject één lang stuk golfkarton: allemaal kleine heuveltjes. Als je daar hard naar beneden suist kom je redelijk gemakkelijk de volgende heuvel weer op. Enige technische malheur wat ik tot dan toe had was een zeer moeizaam draaiende Gripshift-schakelaar. Waarschijnlijk was deze door al het regenwater stroever gaan lopen, tegen het einde van de tocht kreeg ik slecht met grote moeite de schakelaar gedraaid. Terwijl ik dit nu typ voel ik mijn rechterhand meer dan mijn benen. Voor mijzelf stond vast dat ik dus zeker onder de 60 uur wilde finishen, maar lag nu (zonder rustpauzes meegerekend) op een schema van onder de 50 uur! Ik was nu in de buurt van Loudeac, daar stond een lekker motiverend bord langs de kant: "Brest 200 km, Parijs 800 km" Inmiddels was het donker geworden en mochten we met ons licht de pijlen zoeken, dit ging niet altijd vlekkeloos want blijkbaar had elk traject zijn eigen pijlenuitzetter en dito strategie. Soms was het dus echt even zoeken, langzamer rijden en weer optrekken. Ook zag ik tussen ergens Loudeac en Carhaix de kopgroep tegemoet komen; de achtervolgende auto doofde snel zijn lichten om mij maar niet te verblinden. En ca. 1½ uur later kwam ik ook de snelle mannen (Ymte en Hans) in hun Quest tegen. Op dat moment realiseerde ik ook dat ik mijn Engelse fietsmaatje Ben miste: af en toe een praatje maar zeker zo belangrijk: zijn slipstream. Hans en Ymte hadden het wat dat betreft beter bekeken. Tussen Carhaix (526 km) en Brest (615 km) reed ik door een donker stuk bos waar mijn grote wielen hun kracht lieten zien: ondanks het grove asfalt hadden ze weinig moeite om te blijven rollen. Op ditzelfde traject ligt ook de Roc Trevezel, een puist van 380m midden in het landschap. Volledig in de mist gehuld en flink koud was het geen pretje om deze te beklimmen en zeker niet om af te dalen. Echter Brest lonkte en zodra ik de Albert Louppe brug zag liggen dacht ik: "zo ik ben halverwege, nog maar 610 km!!" In Brest een ½ uurtje in de auto geprobeerd! te slapen, maar daar kwam vanwege de adrenaline of iets dergelijks weinig van. Inmiddels was wel duidelijk dat ik dit snelle schema niet vasthield en ergens tussen de 50 en 60 zou eindigen. Diegene die overdag voor mij fietsten en ik mooi kon inhalen bleken grotendeels de warmte van een slaapzaal opgezocht te hebben en ik stond er vanaf Brest redelijk alleen voor. Dat was de prijs van het snel willen fietsen. Zodra het licht werd zag ik ze weer fietsen en ik speurde de groepen af naar Nederlanders die ik dan kon toeroepen. Terug in Carhaix overkwam me iets, achteraf gezien iets vreselijks. Op de rotonde voor de controlepost werd een Franse automobilist tegengehouden die net, toen ik er voor langs wou fietsen, optrok. Ik schrok hiervan en remde sterk, belande op mijn Tailbag en gelukkig kon ik snel een voet aan de grond zetten, maar de fiets belande op het linkerpedaal. De automobilist reed weg en ik dacht alleen maar aan de tijd die ik zou verliezen als ik er veel amok van zou maken. Door het vochtige weer waren mijn voeten zacht geworden en ze branden verschrikkelijk. Lekker ingesmeerd met zalf en rustig op mijn slippers naar de post gelopen. De etappe erop vond ik dat mijn fiets anders fietste en ik dacht dat mijn wielen scheef stonden. In Loudeac de uitvalnaven gecontroleerd maar die bleken niet los te zitten en de wielen zaten ook beide recht. Dus weer snel doorgefietst naar Tinteniac, op dit traject kwam ik erachter dat de voorpijp scheef stond en ik ook scheef op mijn fiets zat. Door de val was de voorpijp waarschijnlijk iets verbogen. Twijfelend heb ik doorgefietst: is het nog wel verantwoord om door te fietsen, of niet? Maar ik ben diverse keren afgestapt om de fietst te controleren en ik besloot verder te fietsen, maar wel minder snel af te dalen. De fiets stuurde nog steeds "raar" De wind was inmiddels lekker naar het noordoosten, en dus tegen, aan het draaien, maar ach daar hadden we als ligfietsers minder last van dan de racefietsen. Al deze perikelen maakten het dat het er niet sneller op ging; zelf mijn volgende streeftijd van 55 uur kwam in gevaar. De doodsteek voor mijn 55uurs-schema kwam op het stuk van Villaines la Juhel naar Mortagne: zeer veel regen dat nu met bakken uit de hemel kwam en een donkere nacht zonder voorliggers die met hun rode achterlicht mij de weg konden wijzen. Tot overmaat van ramp ook nog last van hallucinaties: ik zag mensen naast mij fietsen die er echt niet waren. En de onvermijdelijke slaapaanval deed de volgende duit in het zakje; ik had tot dan toe slechts 30 min. gerust. Naarstig ging ik in een dorpje op zoek naar een zacht plekje, maar kon die niet vinden en belande in een telefooncel waar ik op mijn hurken was probeerde te slapen. Na een ½ uurtje had ik het wel gezien en vertrok weer verder. Slaaptekort is zeer slecht voor je rijsnelheid en mijn gemiddelde duikelde dan ook omlaag. Op naar Dreux bestonden de wegen uit zeer grof asfalt waar zelfs mijn 28 inch wielen niet op doorrolden. Het was een saai stuk en ik had het wel een beetje gehad met PBP: 2 dagen niet dan weilanden en dorpjes die allemaal, op elkaar begonnen te lijken. En nog steeds zeer weinig publiek langs de kant. De controlepost in Dreux was een saaie bedoeling en ook weer hier snel vertrokken, maar voordat we (ik reed een stuk met Perry op) Dreux uitwaren, was het 45 min. verder. Bij het uittrekken van wat kleding stond ik in een laag blubber met mijn schoenplaatje en wilden hij vervolgens niet meer uitklikken. Nou, ga dat maar een schoonmaken; kortom een half uur verder had ik weer een redelijk functionerende klikpedaal. Het enige wat me toen nog voor ogen stond was het finishen binnen de 58 uur. Enkele steile klimmetjes, de vele stoplichten in de voorsteden en het staande houden door een Gendarmerie (vanwege het negeren van een rood stoplicht) gooide roet in het eten. Nog altijd beter dan no. 0432 die voor mijn ogen in een ambulance werd afgevoerd. Ik heb nog even met de politieman die terplekke wat gepraat en het nummer van de fietser opgeschreven, maar zo'n afgang wil ik me te allen tijde besparen. Uiteindelijk kwam ik onder luid applaus (eindelijk) binnen via de rotonde na 58:02 binnen. Net niet binnen de 58 uur, maar waren we niet (door al die toespraken) 10 min. later gestart?? Resumé: voldoen gevoel vanwege het halen van mijn doel al had het veel scherper kunnen zijn met de wetenschap die ik nu heb. De nieuwe fiets en configuratie is erg goed bevallen: stijf snel en licht. Ook de begeleiding is mij goed bevallen en noodzakelijk als je snel wilt fietsen. Voor de camera heb ik al beloofd om geen PBP meer te doen, maar ach toen was ik slaapdronken. (Foto: Bart)

Salon du Cycle 2005: M5 stand druk bezocht	11 oktober 2005
De aandacht van het publiek voor de M5 stand op de Salon du Cycle 2005 was groot. Niet alleen trokken de aanwezige ligfietsen de aandacht, maar ook de illustratieve houding van de twee ledenpoppen (2e kleine foto). De ene in een volledig ontspannen houding op een Low Racer, de ander in de bekende geforceerde houding op een gewone racefiets. Laatste van de kleine foto's: ons uitzicht op de Parijse Fietsmodeshow. Zie ook de site van Salon du Cycle 2005

Parijs - Brest - Parijs 2007

Het verhaal van Tijmen Hoeve

Salon du Cycle 2005: M5 stand druk bezocht